Oscar Wilde en jezelf terugvinden: wie ben ik echt en wat wil ik werkelijk?

Soms leef je jarenlang een leven dat van buiten best klopt. Je doet wat er van je verwacht wordt. Je bent aardig, loyaal, behulpzaam. Je houdt rekening met anderen. Je past je aan. En toch kan er ergens diep vanbinnen iets gaan schuren.

Niet meteen hard. Eerst zacht. Een gevoel van leegte. Een vermoeidheid die niet weggaat. Een onrust die je niet goed kunt uitleggen. Een lichaam dat signalen geeft. Een hoofd dat blijft malen. Een hart dat fluistert: dit ben ik niet helemaal.

Oscar Wilde raakte precies die pijn met zijn bekende woorden:

“Most people are other people. Their thoughts are someone else’s opinions, their lives a mimicry, their passions a quotation.”

In het Nederlands:

“De meeste mensen zijn andere mensen. Hun gedachten zijn de meningen van iemand anders, hun levens een nabootsing, hun passies een citaat.”

Het is een confronterende zin. Niet omdat hij hard wil oordelen, maar omdat hij iets blootlegt wat veel mensen herkennen. We kunnen zo ver verwijderd raken van onze eigen kern dat we niet meer weten waar onze waarheid begint en waar de verwachtingen van anderen eindigen.

Soms begint terugkeren naar jezelf met stilstaan.

Hoe we langzaam van onszelf weg bewegen

Niemand wordt geboren met de wens om zichzelf kwijt te raken. Een kind komt ter wereld met een eigen energie, eigen voorkeuren, eigen gevoeligheid en eigen ritme. Het voelt vaak heel puur wat klopt en wat niet klopt.

Maar al snel leren we dat liefde, veiligheid en goedkeuring soms afhankelijk lijken van aanpassing.

Een kind merkt bijvoorbeeld:

• Als ik stil ben, krijg ik minder kritiek.

• Als ik goed presteer, krijg ik aandacht.

• Als ik niet te veel voel, ben ik makkelijker voor anderen.

• Als ik help, ben ik nodig.

• Als ik mijn boosheid inslik, blijft de sfeer veilig.

• Als ik doe wat hoort, hoor ik erbij.

  
  

Dit zijn geen bewuste beslissingen. Het zijn overlevingsstrategieën. Slimme manieren om verbonden te blijven met de mensen om ons heen. Want voor een kind is erbij horen geen luxe. Het is veiligheid.

Later nemen we die patronen vaak mee ons volwassen leven in. Alleen noemen we ze dan anders. We noemen het verantwoordelijk zijn. Sociaal zijn. Sterk zijn. Niet moeilijk doen. Een goed mens zijn.

En natuurlijk is er niets mis met rekening houden met anderen. Verbinding vraagt om afstemming. Maar er ontstaat een probleem wanneer afstemming verandert in zelfverlating.

Wanneer je steeds vaker denkt:

Wat willen zij van mij?

En steeds minder vraagt:

Wat voel ik zelf?

Wanneer je keuzes maakt vanuit angst voor afwijzing, in plaats van vanuit innerlijke waarheid. Wanneer je ja zegt terwijl alles in jou nee zegt. Wanneer je glimlacht terwijl je eigenlijk wilt huilen. Wanneer je blijft waar je allang voelt dat je weg wilt.

Zo schuift autonomie langzaam naar de achtergrond. Niet in één dag. Niet met veel drama. Maar stukje voor stukje.

Pleasen lijkt liefdevol, maar kan jezelf en de ander tekortdoen

Pleasen wordt vaak verward met liefde. Je wilt niemand teleurstellen. Je wilt harmonie bewaren. Je wilt dat de ander zich goed voelt. Dat klinkt zorgzaam, en soms is het dat ook.

Maar pleasen komt vaak niet uit vrije liefde. Het komt uit angst.

Angst dat iemand boos wordt. Angst dat iemand weggaat. Angst om niet goed genoeg te zijn. Angst om gezien te worden zoals je echt bent. Angst dat jouw waarheid te veel of juist te weinig is.

Dan geef je niet vanuit overvloed, maar vanuit spanning. Je zegt ja om afwijzing te vermijden. Je slikte je mening in om de sfeer stabiel te houden. Je draagt te veel, omdat je bang bent dat je anders niet geliefd bent.

Dat lijkt op liefde, maar het kost je levenskracht.

Echte liefde vraagt juist om aanwezigheid. En je kunt niet werkelijk aanwezig zijn als je jezelf steeds verlaat. Dan geef je een versie van jezelf die vooral probeert te voldoen. De ander krijgt dan niet jouw echte kleur te zien, maar een aangepaste vorm. Een veilige, ingehouden, goedgekeurde versie van jezelf.

Terugkeren naar jezelf is daarom niet egoïstisch. Het kan juist een krachtige vorm van houden van zijn.

Want hoe eerlijker je bent over wie je bent, hoe eerlijker de verbinding wordt. Mensen hoeven dan niet te raden wat je voelt. Ze hoeven niet te leven met jouw stille gedachte, je oververmoeidheid of je verborgen teleurstelling of angsten. Ze ontmoeten jou zoals je werkelijk bent.

Authenticiteit brengt kleur in de wereld. Niet omdat iedereen luid, rebels of opvallend moet zijn. Sommige mensen zijn zacht. Sommige mensen zijn rustig. Sommige mensen zijn dromerig, gevoelig, onderzoekend of heel praktisch. Authenticiteit betekent niet dat je een groter persoon moet worden. Het betekent dat je minder hoeft te doen alsof. Het betekend dat je er mag zijn, precies zoals je bent met alles wat er daarbij hoort!

Je lichaam en gevoel spreken vaak eerder dan je hoofd.

Wanneer je lichaam en geest beginnen te protesteren

Wanneer je lang tegen je eigen natuur in leeft, kan dat zich op allerlei manieren laten voelen. Soms merk je het emotioneel. Soms lichamelijk. Soms in je relaties. Soms in een vaag gevoel dat je niet kunt plaatsen.

Je kunt bijvoorbeeld last krijgen van:

• aanhoudende vermoeidheid

• spanning in je lijf

• piekeren

• somberheid of leegte

• onrust zonder duidelijke reden

• moeite met keuzes maken

• het gevoel dat je vastzit

• snel overprikkeld raken

• steeds terugkerende patronen in relaties

• het gevoel dat niets meer echt werkt

• of juist in een constante modus van afleiding zoeken om de stilte niet te hoeven voelen

  
  

Dit betekent niet automatisch dat er één duidelijke oorzaak is. Lichamelijke en geestelijke klachten verdienen zorgvuldige aandacht. Bij ernstige, aanhoudende of verergerende klachten is het verstandig om contact op te nemen met een arts of psycholoog. Coaching en tarot kunnen ondersteunen bij zelfonderzoek, maar vervangen geen medische of psychologische hulp.

Wat wel vaak gebeurt, is dat klachten een "uitnodiging worden" om eerlijker te kijken.

Niet vanuit schuld. Niet vanuit: wat doe ik verkeerd? Maar vanuit nieuwsgierigheid:

Wat probeert mijn lichaam mij nu te vertellen?

Waar zeg ik al te lang ja tegen terwijl mijn hele systeem nee voelt?

Waar pas ik mij nog steeds aan uit angst?

Welk deel van mij heeft ruimte nodig?

Soms is een klacht geen vijand, maar een boodschapper. Een teken dat de oude manier van leven niet meer past. Dat het masker te strak is geworden. Dat het innerlijke kind, de intuïtie, de ziel of hoe je het ook noemt, weer gehoord wil worden.

Dat moment kan pijnlijk zijn. Maar het is ook kostbaar. Want zodra je beseft dat je jezelf kwijt bent geraakt, ben je al begonnen met terugkeren.

De vraag die alles kan openen

Er zijn momenten waarop je niet nog meer advies nodig hebt. Niet nog meer meningen. Niet nog een lijst met wat verstandig, logisch of normaal is.

Dan is er één vraag die veel dieper gaat:

Wie ben ik eigenlijk en wat wil ik echt?

Die vraag klinkt simpel. Maar voor iemand die jarenlang heeft geleefd vanuit aanpassen, zorgen, presteren of pleasen, kan hij enorm groot voelen.

Want wat als je het niet weet?

Wat als je verlangens bedekt zijn geraakt onder verwachtingen? Wat als je zo gewend bent om te voelen wat anderen nodig hebben, dat je je eigen behoefte niet meer herkent? Wat als je hoofd meteen zegt: dat kan niet, dat mag niet, dat is egoïstisch, dat is te laat, dat is te moeilijk?

Dan is het waardevol om klein te beginnen.

Niet meteen met grootse levensbeslissingen. Niet meteen met alles omgooien. Maar met luisteren.

Vraag jezelf eens:

• Waar voel ik ontspanning in mijn lijf?

• Bij wie kan ik ademhalen en eerlijk zijn?

• Waar word ik moe van, ook al vind ik dat ik het zou moeten kunnen?

• Wanneer voel ik jaloezie, en welk verlangen wijst dat aan?

• Wat deed ik als kind vanzelf graag?

• Welke mening durf ik bijna niet hardop te hebben?

• Waar zeg ik ja terwijl ik nee bedoel?

• Waar zeg ik nee terwijl mijn hart ja zegt?

• Wat zou ik kiezen als ik niemand hoefde teleur te stellen?

  
  

Deze vragen zijn geen trucje. Ze openen een gesprek met jezelf. En dat gesprek vraagt zachtheid. Je ware kern komt meestal niet tevoorschijn onder druk. Die laat zich zien wanneer er veiligheid is.

Zelfonderzoek wordt helderder wanneer er ruimte en aandacht is.

Hoe coaching in combinatie met tarot inzicht kan geven

Wanneer je ver van jezelf bent gaan staan, kan het lastig zijn om alleen helderheid te krijgen. Je hoofd heeft vaak al jaren dezelfde routes genomen. Het rationaliseert, twijfelt, verdedigt en relativeert. Het zegt dingen als: stel je niet aan, zo erg is het niet, anderen hebben het zwaarder, je moet gewoon doorgaan.

Coaching helpt om daar bewust naar te kijken. Niet door jou te vertellen wie je bent, maar door vragen te stellen die je terugbrengen naar je eigen waarheid.

In coaching onderzoeken we bijvoorbeeld:

• welke patronen je hebt opgebouwd

• waar je jezelf bent gaan aanpassen

• welke overtuigingen niet echt van jou zijn

• welke angsten je keuzes sturen

• waar je grenzen liggen

• wat je lichaam en gevoel aangeven

• welke verlangens weer ruimte willen krijgen

• welke kleine stappen passen bij jouw leven nu

  
  

Tarot kan daarin een bijzondere aanvulling zijn. Niet als iets dat jouw toekomst vastlegt. Niet als een externe macht die bepaalt wat je moet doen. Maar als spiegel.

Een tarotkaart kan taal geven aan iets wat je al voelt, maar nog niet kon plaatsen. Een beeld kan ineens een innerlijk weten aanraken. Een kaart kan een patroon zichtbaar maken, een vraag verdiepen of een nieuw perspectief openen.

Stel dat je steeds twijfelt of je een keuze mag maken voor jezelf. Je trekt een kaart die gaat over grenzen, rust of eerlijkheid. Dan is de kaart niet “het antwoord” buiten jou. De kaart helpt je zien wat er in jou leeft. Je reactie op de kaart is vaak net zo belangrijk als de kaart zelf.

Misschien voel je opluchting. Weerstand. Verdriet. Herkenning. Irritatie. Dat alles is informatie.

In mijn manier van werken staat jouw autonomie altijd centraal. De tarot neemt jouw verantwoordelijkheid niet over. Coaching doet dat ook niet. Het doel is juist dat je je eigen innerlijke kompas weer leert voelen.

Dat kan heel praktisch worden. Na een sessie neem je niet alleen inzicht mee, maar ook concrete handvatten. Denk aan een grens die je gaat oefenen, een gesprek dat je wilt voeren, een schrijfopdracht, een lichaamsgerichte oefening of een kleine eerste keuze die beter klopt met wie je bent.

Want jezelf terugvinden gebeurt niet alleen in mooie inzichten. Het gebeurt in dagelijks gedrag.

In dat ene eerlijke nee. In dat voorzichtige ja. In het moment waarop je stopt met jezelf uitleggen aan iemand terwijl dat overbodig is. In de keuze om rust te nemen of nee te zeggen zonder schuldgevoel. In het toelaten van een verlangen dat je jarenlang hebt weggeduwd.

Terugkeren naar jezelf is geen rechte lijn

Veel mensen hopen dat zelfontwikkeling op een gegeven moment klaar is. Dat er één inzicht komt waarna alles vanzelf helder wordt. Soms gebeurt er inderdaad een doorbraak. Een moment waarop je ineens ziet: zo wil ik niet verder.

Maar daarna begint het echte werk. Het oefenen. Het opnieuw kiezen. Het verdragen dat niet iedereen je nieuwe grenzen prettig vindt. Het rouwen om de tijd waarin je jezelf niet helemaal kon zijn. Het leren vertrouwen op signalen die je lang hebt genegeerd.

Terugkeren naar jezelf kan zacht zijn, maar ook heel confronterend. Je kunt ontdekken dat bepaalde relaties en vriendschappen vooral werkten zolang jij jezelf klein hield. Je kunt merken dat oude dromen niet meer passen. Of juist dat een oud verlangen nog springlevend is.

Dat vraagt moed.

Niet de moed om alles perfect te doen. Wel de moed om eerlijk te worden. Om te erkennen dat je niet alleen bent gemaakt om te voldoen. Dat jouw leven niet bedoeld is als kopie van andermans verwachtingen.

Oscar Wilde’s woorden blijven zo krachtig omdat ze ons wakker schudden. Ze vragen: leef je werkelijk van binnenuit, of herhaal je wat je hebt geleerd?

Die vraag hoeft niet hard te zijn. Hij mag liefdevol zijn. Een uitnodiging. Een hand op je schouder. Een opening.

Terugkeren naar jezelf vraagt moed, zachtheid en eerlijk luisteren.

Je hoeft niet iemand anders te worden

De weg terug naar jezelf gaat niet over een betere versie maken die weer aan nieuwe eisen moet voldoen. Je hoeft niet spiritueler, sterker, succesvoller of interessanter te worden.

Je mag juist afpellen.

Wat is van jou, en wat heb je overgenomen?

Welke stem in je hoofd klinkt als een ouder, leraar, ex-partner, maatschappij of oude angst?

Welke verlangens zijn echt, ook als ze onhandig, spannend of kwetsbaar voelen?

Welke kleur breng jij mee die de wereld mist wanneer jij jezelf inhoudt?

Wanneer je stopt met pleasen, verdwijnt liefde niet. De liefde wordt echter. Sommige verbindingen zullen veranderen. Sommige zullen verdiepen. En sommige zullen hun vorm verliezen, omdat ze vooral gebouwd waren op jouw aanpassing.

Dat kan pijn doen. Maar het geeft ook ruimte.

Ruimte om te ademen. Ruimte om te voelen. Ruimte om keuzes te maken die niet alleen logisch zijn, maar ook waar. Ruimte om aanwezig te zijn met je hele zelf en daarbij eindelijk de mensen te omarmen die jouw ware zelf liefhebben en waarderen.

De vraag “wie ben ik eigenlijk en wat wil ik werkelijk?” is geen probleem dat snel opgelost moet worden. Het is een poort. Een beginpunt. Een terugkeer naar iets wat nooit helemaal weg was, maar misschien lang onder lagen van verwachting, angst en gewoonte heeft gelegen.

En misschien is dat wel de diepste betekenis van Oscar Wilde’s quote. Niet dat we ons moeten schamen voor alle keren dat we onszelf zijn kwijtgeraakt. Maar dat we wakker mogen worden. Dat we mogen onderzoeken welke gedachten echt van ons zijn. Welke verlangens kloppen. Welke manieren van leven niet langer passen.

Je hoeft niet langer alleen maar iemand te zijn die begrepen, gekozen of goedgekeurd wordt door anderen.

Je mag weer iemand worden die zichzelf herkent.